Τα χειρόγραφα του φθινοπώρου - Τάσος Λειβαδίτης

Το πουλί με τις αλήθειες

Η λήθη σκέπασε το παρελθόν,

το άγνωστο πολιορκεί το σπίτι

φαντάσματα πραγμάτων που αγαπήσαμε και χάθηκαν

και τώρα μόνον οι αράχνες γνωρίζουν τη συνέχεια -

αλλά η νοσταλγία για το άγνωστο μας είχε κερδίσει από παιδιά 

κι η μοναξιά μας είχε υποσχεθεί τις μακρινές αποστάσεις.

Ω το παιδί που υπήρξαμε μ' εκείνο τον τεράστιο λαιμοδέτη

για μια τόσο σύντομη παιδικότητα.

Κι η Μαρία που το βραδινό αεράκι παράσερνε τις κορδέλες του καπέλου της

σε άλλους αστερισμούς - ποτέ δεν τη φτάσαμε.

Κι αγάπησα με πάθος καθετί που δεν ήταν γραφτό να γνωρίσω.

Κι έζησα όλη τη ζωή μου σ' ένα όνειρο

και την αθανασία σε μερικά κονιάκ.

Κάποιο πρωινό ένα πουλί κάθισε στο αντικρινό δέντρο και κάτι σφύριξε.

Ω, αν καταλάβαινα τι ήθελε να μου πει,

ίσως να είχα βρει το νόημα του κόσμου.

ΤΑΣΟΣ ΛΕΙΒΑΔΙΤΗΣ, Τα χειρόγραφα του φθινοπώρου,
[εκδόθηκε μετά τον θάνατο του ποιητή],

εκδόσεις Κέδρος (1990)

Τι σχέση έχει το σαρκάζω με τη σάρκα; Μονάχα αυτοί που μας υπέταξαν το ξέρουν. Ντίνος Χριστιανόπουλος

Θέλω να γνωρίσω όλους αυτούς που σκύβουν - Γιάννης Αγγελάκας

Θέλω να γνωρίσω όλους αυτούς που σκύβουν

Πάνω από ένα καθαρό κομμάτι χαρτί

Μέσα σε βρόμικες διαλυμένες κάμαρες

Γεμάτοι οργή κι απόγνωση

Αποφασισμένοι ωστόσο

Να το λεκιάσουν με λέξεις

βρόμικες λέξεις

άγιες λέξεις 

λέξεις κλειδιά

ιδέες φαντάσματα

λυτρωτικές φράσεις

Θέλω να γνωρίσω όλους αυτούς τους μανιακούς του λόγου

Να γλείψω το μελάνι από τα δάχτυλά τους

Να φιλήσω τα παραμορφωμένα  τους μέτωπα

Να συμμαζέψω τις τσαλακωμένες τους ονειρώξεις

Να διορθώσω τα ορθογραφικά λάθη του έρωτά τους

Να τους καθησυχάσω

Να τους πείσω πως δε χρειαζόμαστε άλλο αίμα γι' απόψε

Πως χορτάσαμε

Κι ύστερα να τους βάλω στο κρεβάτι

Να τους νανουρίσω.

Γιάννης Αγγελάκας, Πώς τολμάς και νοσταλγείς, τσόγλανε; (1999)

Προσωπικά ~ 15

Παγιδευμένη σε μία ατέρμονη φυγή.

Κύκλοι κι αδιέξοδα.

Όνειρα φτωχά, κείτονται στοιβαγμένα στη ψυχή μου.

Όχι, δεν εμμένω σε αδέξιους συναισθηματισμούς.

Υπομένω βουβά.

Μοιράσου τη σιωπή μου.

Dreamer

Αυτός που σωπαίνει - Τάσος Λειβαδίτης

Αυτός που σωπαίνει - Τάσος Λειβαδίτης

Το σούρουπο έχει πάντα τη θλίψη

ενός ατέλειωτου χωρισμού.

Κι εγώ έζησα  σε νοικιασμένα δωμάτια

με τις σκοτεινές σκάλες τους 

που οδηγούνε,

άγνωστο που..

Με τις μεσόκοπες σπιτονοικοκυρές

που αρνούνται,

κλαίνε λίγο

κι ύστερα ενδίδουν

και τ' άλλο πρωί,

αερίζουν το σπίτι

απ' τους μεγάλους στεναγμούς..

Στα παλαιικά κρεβάτια

με τα πόμολα στις τέσσερις άκρες

πλάγιασαν κι ονειρεύτηκαν

πολλοί περαστικοί αυτού του κόσμου

κι ύστερα αποκοιμήθηκαν

γλυκείς κι απληροφόρητοι

σαν τους νεκρούς στα παλιά κοιμητήρια

Όμως εσύ σωπαίνεις..

Γιατί δε μιλάς;

Πες μου!

Γιατί ήρθαμε εδώ;

Από που ήρθαμε;

Κι αυτά τα ιερογλυφικά της βροχής πάνω στο χώμα;

Τι θέλουν να πουν;

Ω, αν μπορούσες να τα διαβάσεις!

Όλα θα άλλαζαν..

Όταν τέλος, ύστερα από χρόνια ξαναγύρισα..

δε βρήκα παρά τους ίδιους έρημους δρόμους,

το ίδιο καπνοπωλείο στη γωνιά..

Κι ολόκληρο το άγνωστο

την ώρα που βραδιάζει..