Dreamer: Θέατρο

Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα Θέατρο. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων

Τετάρτη 26 Απριλίου 2017

Λυσσασμένη γάτα - Τεννεσσή Ουίλλιαμς

pic

ΜΠΡΙΚ

- Μίλησες;

ΜΑΓΚΙ

- Ναι, θέλω να σου πω κάτι: ότι αρχίζω και νιώθω μοναξιά. Μεγάλη μοναξιά!

ΜΠΡΙΚ

- Όλοι νιώθουμε μοναξιά.

ΜΑΓΚΙ

- Άμα ζεις με κάποιον που αγαπάς, κι αυτός δεν σ' αγαπάει, η μοναξιά είναι αφόρητη. Ενώ άμα είσαι εντελώς μόνος, ίσως, η μοναξιά αντέχεται.

(Παύση. Ο Μπρικ προχωρεί κουτσαίνοντας προς το προσκήνιο και τη ρωτάει,

χωρίς να τη κοιτάζει)

ΜΠΡΙΚ

- Θα ήθελες να ζήσεις μόνη σου, Μάγκι;

(Παύση. Η Μάγκι παίρνει βαθιά ανάσα)

ΜΑΓΚΙ

- Όχι, για το Θεό. Δεν μπορώ! (Άλλη λαχανιασμένη ανάσα. Συγκρατεί με δυσκολία κάτι σαν κραυγή. Πιέζεται πολύ να κάνει τη φωνή της καθημερινή) Καλό το μπάνιο σου;

Αποσπάσματα από το βιβλίο του

ΤΕΝΝΕΣΣΗ ΟΥΙΛΛΙΑΜΣ, Λυσσασμένη γάτα,

εκδόσεις Ηριδανός

Κυριακή 10 Ιανουαρίου 2016

Ο θείος Βάνιας - Αντόν Τσέχωφ

via oneireuomai-kosmous

ΔΕΥΤΕΡΗ ΠΡΑΞΗ

ΣΟΝΙΑ

Ώστε κι εσείς δεν είσαστε ικανοποιημένος από τη ζωή;

ΑΣΤΡΩΦ

Τη ζωή, γενικά, την αγαπάω, αλλά, τη δική μας ζωή, τη μικροαστική, επαρχιώτικη ζωή στη Ρωσία - αυτή δεν την υποφέρω. Την περιφρονώ μ' όλη τη δύναμη της ψυχής μου. Όσο για την προσωπική μου ζωή, ένας Θεός ξέρει αν της βρίσκω έστω κι ένα καλό. Ξέρετε, όταν κάποια νύχτα σκοτεινή περνάς το δάσος και βλέπεις μακριά να τρεμοσβήνει ένα φωτάκι, δεν λογαριάζεις ούτε την κούραση, ούτε το σκοτάδι, ούτε τα κλωνάρια που σου γδέρνουν με τ' αγκάθια τους το πρόσωπο.. Εγώ, όπως είναι γνωστό, δουλεύω όσο κανένας άλλος στην επαρχία μας, η μοίρα με χτυπάει ασταμάτητα και συχνά υποφέρω αφόρητα - όμως δεν βλέπω κανένα φωτάκι να τρεμοσβήνει μακριά. Για τον εαυτό μου δεν έχω τίποτα να περιμένω πια, και τους ανθρώπους δεν τους αγαπάω.. Είναι χρόνια τώρα που δεν αγαπάω κανέναν.

ΣΟΝΙΑ

Κανέναν;

Απόσπασμα από το θεατρικό έργο του

ΑΝΤΟΝ ΤΣΕΧΩΦ, Ο θείος Βάνιας,

εκδόσεις Ηριδανός

Δευτέρα 28 Δεκεμβρίου 2015

Ο Γυάλινος Κόσμος - Τέννεσση Ουίλλιαμς

deinwunderkind.tumblr.com

Γι' αυτό και ταξίδεψα πολύ. Οι πόλεις στροβιλίζονταν γύρω μου σαν νεκρά φύλλα, φύλλα με ζωντανά ακόμα χρώματα, αλλά αποκομμένα από το κλαδί τους. Θα μπορούσα να έχω σταματήσει κάπου, αλλά είχα την αίσθηση ότι κάτι με κυνηγούσε, κάτι που εμφανιζόταν ξαφνικά μπροστά μου και με ξάφνιαζε. Άλλοτε ένα κομμάτι μουσικής που κάτι μου θύμιζε, άλλοτε ένα κομμάτι απλό, διάφανο γυαλί.. Μπορεί να περπατάω βράδυ σ' ένα δρόμο, σε κάποια άγνωστη πόλη, προτού βρω παρέα. Και να περάσω από μια φωτισμένη βιτρίνα αρωματοπωλείου γεμάτη πολύχρωμα γυαλάκια, μπουκαλάκια σε υπέροχες αποχρώσεις, σαν κομμάτια ουράνιου τόξου. Και τότε να νιώσω το χέρι της αδερφής μου στον ώμο μου. Στρέφω και την κοιτάζω κατάματα.. Αχ, Λώρα, Λώρα, προσπάθησα να σ' αφήσω πίσω μου αλλά τώρα σού είμαι πιο πιστός απ' όσο ήμουν τότε! Ψάχνω για τσιγάρο, περνάω στο απέναντι πεζοδρόμιο, τρέχω σ' ένα σινεμά ή σ' ένα μπαρ, παίρνω ποτό, μιλάω στον πρώτο τυχόντα που θα βρω δίπλα μου - κάνω τα πάντα για να καταφέρω να σβήσω τα κεριά σου. (Η Λώρα γέρνει να σβήσει τα κεριά) Γιατί σήμερα ο κόσμος φωτίζεται μόνο με αστραπές. Σβήσε τα κεριά σου, Λώρα! Αντίο, λοιπόν..

(Η Λώρα σβήνει τα κεριά)

Απόσπασμα από το θεατρικό έργο του

ΤΕΝΝΕΣΣΗ ΟΥΙΛΛΙΑΜΣ, Ο γυάλινος κόσμος,

εκδόσεις Ηριδανός