Δευτέρα, 28 Δεκεμβρίου 2015

Ο Γυάλινος Κόσμος - Τέννεσση Ουίλλιαμς





Γι' αυτό και ταξίδεψα πολύ. Οι πόλεις στροβιλίζονταν γύρω μου σαν νεκρά φύλλα, φύλλα με ζωντανά ακόμα χρώματα, αλλά αποκομμένα από το κλαδί τους. Θα μπορούσα να έχω σταματήσει κάπου, αλλά είχα την αίσθηση ότι κάτι με κυνηγούσε, κάτι που εμφανιζόταν ξαφνικά μπροστά μου και με ξάφνιαζε. Άλλοτε ένα κομμάτι μουσικής που κάτι μου θύμιζε, άλλοτε ένα κομμάτι απλό, διάφανο γυαλί.. Μπορεί να περπατάω βράδυ σ' ένα δρόμο, σε κάποια άγνωστη πόλη, προτού βρω παρέα. Και να περάσω από μια φωτισμένη βιτρίνα αρωματοπωλείου γεμάτη πολύχρωμα γυαλάκια, μπουκαλάκια σε υπέροχες αποχρώσεις, σαν κομμάτια ουράνιου τόξου. Και τότε να νιώσω το χέρι της αδερφής μου στον ώμο μου. Στρέφω και την κοιτάζω κατάματα.. Αχ, Λώρα, Λώρα, προσπάθησα να σ' αφήσω πίσω μου αλλά τώρα σού είμαι πιο πιστός απ' όσο ήμουν τότε! Ψάχνω για τσιγάρο, περνάω στο απέναντι πεζοδρόμιο, τρέχω σ' ένα σινεμά ή σ' ένα μπαρ, παίρνω ποτό, μιλάω στον πρώτο τυχόντα που θα βρω δίπλα μου - κάνω τα πάντα για να καταφέρω να σβήσω τα κεριά σου. (Η Λώρα γέρνει να σβήσει τα κεριά) Γιατί σήμερα ο κόσμος φωτίζεται μόνο με αστραπές. Σβήσε τα κεριά σου, Λώρα! Αντίο, λοιπόν.. 

(Η Λώρα σβήνει τα κεριά)



Απόσπασμα από το θεατρικό έργο του
ΤΕΝΝΕΣΣΗ ΟΥΙΛΛΙΑΜΣ, Ο γυάλινος κόσμος,
εκδόσεις Ηριδανός



Δευτέρα, 23 Νοεμβρίου 2015

Εκείνοι που μας παίδεψαν - Ντίνος Χριστιανόπουλος





Εκείνοι που μας παίδεψαν βαραίνουν μέσα μας πιο πολύ,
όμως η δική σου τρυφερότητα πόσο καιρό ακόμα θα βαστάξει;
Ότι μας γλύκανε, το ξέπλυνε ο χρόνος κι η συναλλαγή,
εκείνοι που μας χαμογέλασαν βούλιαξαν σε βαθιά πηγάδια
και μείναν μόνο εκείνοι που μας πλήγωσαν,
εκείνοι που αρνήθηκαν να τους υποταχτούμε.
Εκείνοι που μας παίδεψαν βαραίνουν πιο πολύ..


Σάββατο, 21 Νοεμβρίου 2015

Τετάρτη, 28 Οκτωβρίου 2015

Ποιήματα της Ανδαλουσίας - Λόρκα



annett turki (2012)


Θρήνος του θανάτου


Πάνω στο μαύρο ουρανό,
κίτρινα ερπετά.

Ήρθα με μάτια σ' αυτό τον κόσμο
και τώρα φεύγω χωρίς αυτά.
Κύριε του υπερτάτου πόνου!
Και μετά,
ένα λυχνάρι και μια κουβέρτα
στο χώμα βαθειά.

Ήθελα να φθάσω εκεί 
όπου φθάνουν οι καλοί.
Κι έφθασα, Θεέ μου!..
Όμως μετά,
ένα λυχνάρι και μια κουβέρτα
στο χώμα βαθειά.

Κίτρινο μικρό λεμόνι,
των λεμονιών τραγουδιστή.
Πετάξτε τα μικρά λεμόνια
στον αγέρα.
Το ξέρετε πια!.. Γιατί μετά,
μετά,
ένα λυχνάρι και μια κουβέρτα
στο χώμα βαθειά.

Πάνω στο μαύρο ουρανό, 
κίτρινα ερπετά.



ΦΕΔΕΡΙΚΟ ΓΚΑΡΘΙΑ ΛΟΡΚΑ, 
Ποιήματα της Ανδαλουσίας (δίγλωσση έκδοση),
εκδόσεις Π. ΤΡΑΥΛΟΣ (2003)




Κυριακή, 20 Σεπτεμβρίου 2015

Οι τελευταίοι - Τάσος Λειβαδίτης





Ελισάβετ


Πεθαίνουν τα όνειρά μας μέσα στην εκπλήρωση.
Και μόνο εκείνα τ' άλλα, που η τύχη ή έστω οι περιστάσεις
τους αρνήθηκαν την ύπαρξη, εκείνα ζουν για πάντα.
Κι όταν, καμιά φορά, ξυπνάς τη νύχτα
τ' ακούς να πεταρίζουν μέσα σου, τεράστια κι άγρυπνα
σαν τα δυστυχισμένα βλέφαρα των τυφλών.



Απόσπασμα από τη ποιητική συλλογή του
ΤΑΣΟΥ ΛΕΙΒΑΔΙΤΗ, Οι τελευταίοι,
εκδόσεις Κέδρος (1966)



Δευτέρα, 6 Ιουλίου 2015

Ήχος απομακρύνσεων - Κική Δημουλά



distopia-coletiva.tumblr.com


Οικοδόμημα


Πώς πήγε αλήθεια 
η μεγάλη εκείνη επιχείρηση αισθήματος
που άνοιξες.

Μαθαίνω σε γονάτισε.
Τουλάχιστον ξεμπέρδεψες με τις υποχρεώσεις;
Βοήθησες τη λήθη να χτίσει;
Χρόνια ονειρευότανε
δική της οικογένεια
δικό της σπιτικό
μακριά
μακριά από τη μνήμη
όσων τις αγάπησαν και τις δυο.



ΚΙΚΗ ΔΗΜΟΥΛΑ, Ήχος απομακρύνσεων,
εκδόσεις Ίκαρος



Κυριακή, 28 Ιουνίου 2015

Ποιήματα - Μπέρτολτ Μπρεχτ





Σε σκοτεινούς καιρούς


Δε θα λένε: Τον καιρό που η βελανιδιά τα κλαδιά της ανεμοσάλευε.
Θα λένε: Τον καιρό που ο μπογιατζής τσάκιζε τους εργάτες.

Δε θα λένε: Τον καιρό που το παιδί πετούσε βότσαλα πλατιά στου ποταμού το ρέμα.
Θα λένε: Τον καιρό που ετοιμάζονταν οι μεγάλοι πόλεμοι.

Δε θα λένε: Τον καιρό που μπήκε στη κάμαρα η γυναίκα.
Θα λένε: Τον καιρό που οι μεγάλες δυνάμεις συμμαχούσαν ενάντια στους εργάτες.

Μα δε θα λένε: Ήτανε σκοτεινοί καιροί.
Θα λένε: Γιατί σωπαίναν οι ποιητές τους;



ΜΠΕΡΤΟΛΤ ΜΠΡΕΧΤ, Ποιήματα,
εκδόσεις Θεμέλιο (1983)