Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα Προσωπικά. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων
Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα Προσωπικά. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων

Δευτέρα 1 Φεβρουαρίου 2016

Προσωπικά ~ 29



by Sofy Brinister



Να δίνεις όσα περισσότερα μπορείς, αλλά να κρατάς την αξιοπρέπειά σου.


Dreamer



Κυριακή 3 Ιανουαρίου 2016

Επιστροφή!



Καλή χρονιά φίλοι bloggers!
Εύχομαι να περάσατε όμορφα στις γιορτές,
με τα αγαπημένα σας πρόσωπα..
Με αυτή μου την ανάρτηση θα ήθελα να σας "προτείνω"
δύο ταινίες που είδα πρόσφατα και ξεχώρισα.
Προβάλλονται αυτή τη περίοδο στους κινηματογράφους
και ίσως θα ήταν μία καλή ευκαιρία
(αν το επιθυμητέ κι εσείς οι ίδιοι φυσικά) να τις δείτε!

η πρώτη πρότασή μου είναι: Ο Μικρός Πρίγκιπας | The Little Prince (trailer)


(από 31 Δεκεμβρίου 2015 στους κινηματογράφους)

///



(από 17 Δεκεμβρίου 2015 στους κινηματογράφους)

Καλή προβολή :)



Σάββατο 21 Νοεμβρίου 2015

Πέμπτη 24 Ιουλίου 2014



www.arrive.gr

Καταδικός μου - 10/7


- Βραβείο δραματουργίας ελληνικού έργου "Κάρολος Κουν" 2012 -


"Ο Κανένας και ο Τίποτα."
"Δε πατάμε ανθρώπους μίστερ."
"Το ίδιο φεγγάρι βλέπουμε όλοι."
"Γιατί φοβάμαι πάλι τώρα;"


Ένας καθρέφτης των συναισθημάτων, της ελπίδας και των φόβων μας.
Δυνατό χιούμορ και αυτοσαρκασμός, ως αντίδοτο του φόβου.
Λυτρωτικό.


www.star-fm.gr

Τρωάδες - 20/7


"Η μνήμη είναι ο μόνος νικητής στο χρόνο."


Ο θρίαμβος των νικητών. Ο θρήνος των ηττημένων.
Οι συνέπειες των πολέμων και της ανθρώπινης ανεπάρκειας.
Η ιστορία που διαρκώς επαναλαμβάνεται.


Κυριακή 18 Μαΐου 2014

Πέμπτη 27 Μαρτίου 2014

"Είμαι Ένας Άλλος" του Μίκαελ Αζάρ / Ερμηνεία: Γιάννης Στάνκογλου



www.culturenow.gr


"Για να ζήσεις αληθινά και ελεύθερα, 
πρέπει να γνωρίσεις πρώτα τον εαυτό σου,
 να τον προκαλέσεις, να εκτεθείς στον κίνδυνο, να ξεπεράσεις τα όριά σου.
Λέξεις και σκέψεις δεν είναι αρκετές,
οι πράξεις μας πρέπει να δείχνουν ποιοι είμαστε."


ΑΡΘΟΥΡΟΣ ΡΕΜΠΩ


"Είμαι Ένας Άλλος" του Μίκαελ Αζάρ - 26/3


 
"Είμαι Ένας Άλλος" του Μίκαελ Αζάρ - 26/3



Κυριακή 9 Μαρτίου 2014

Συντακτικά -και άλλα καθημερινά- Λάθη



Laura Makabresku


Συντακτικά -και άλλα καθημερινά- Λάθη


Δεν είμαι


Δεν είμαι υπηρέτης των καλών τεχνών
Δεν είμαι αυτό που λένε.. καλλιτέχνης
Δεν είμαι υπηρέτης.

Δεν είμαι ανάσα, μα βροχή
Δεν ήμουνα βροχή, μα ήμουν ένα αστέρι
Στον ουρανό κροτάλιζα
Στον ίσκιο δεν υπήρχα.

Έλαμπα μες τις στάχτες μου
Μες τις δικές σας κολυμπούσα.
Μονάχη δεν υπήρξα.
Μονάχη μου γεννήθηκα
Μόνη τις μέρες μου πεθαίνω.

Δεν είμαι αυτό που ψιθυρίζουνε τα σύννεφα
Είμαι αυτό που μου φωνάζανε τ' αστέρια.
Δεν ήμουν μοναχή,
Ήμουν μονάχη.

Ήμουν μια λάμψη κοφτερή
Τις νύχτες τραγουδούσα
Τις μέρες σε σκεφτόμουνα
Όλες τις ώρες σου ψιθύριζα γλυκά στ' αυτί
Μόνη, μονάχη, μοναχή.

Δεν είμαι υπηρέτης των καλών τεχνών
Δεν είμαι αυτό που λένε.. καλλιτέχνης
Δεν είμαι υπηρέτης.

Είμαι εργάτης όλων των μοχθηρών μας των στιγμών
Της σκοτεινιάς, της θλίψης.
Είμαι εργάτης του φωτός
Αλήτης, διωγμένος, τρυφερός
Μιας αγκαλιάς τραγούδι.

Είμαι αυτός που δεν αντέχεις να θωρείς
Μακρυά μου στέκεσαι με λύπη.
Είμαι εργάτης της Ζωής.

Δεν είμαι αυτό που λένε.. καλλιτέχνης
Δεν είμαι υπηρέτης των καλών τεχνών
Δεν είμαι υπηρέτης.


Ποίηση της Bastet Desade



Κυριακή 23 Φεβρουαρίου 2014

Κυριακή 8 Δεκεμβρίου 2013

Να σου πω μια ιστορία - Jorge Bucay





Η αληθινή αξία του δαχτυλιδιού


[..] "Ήρθα, δάσκαλε, γιατί νιώθω τόσο ασήμαντος που δεν έχω όρεξη να κάνω τίποτα. Μου λένε ότι δεν αξίζω τίποτα, ότι δεν κάνω τίποτα σωστά, ότι είμαι αδέξιος και χαζός. Πώς μπορώ να βελτιωθώ; Τι μπορώ να κάνω για να με εκτιμήσουν περισσότερο;"
Ο δάσκαλος, χωρίς να τον κοιτάξει, του είπε:
"Πόσο λυπάμαι, αγόρι μου. Δεν μπορώ να σε βοηθήσω γιατί πρώτα πρέπει να λύσω ένα δικό μου πρόβλημα. Μετά, ίσως.." και ύστερα από μια παύση συνέχισε: "Αν θέλεις να με βοηθήσεις εσύ, μπορεί να λύσω γρήγορα το πρόβλημά μου και μετά να μπορέσω να σε βοηθήσω."
"Ε.. μετά χαράς, δάσκαλε" είπε διστακτικά ο νεαρός, νιώθοντας ότι τον υποτιμούσαν γι' άλλη μια φορά και μετέθεταν τις ανάγκες του.
"Ωραία" συνέχισε ο δάσκαλος. Έβγαλε ένα δαχτυλίδι που φορούσε στο αριστερό του χέρι και το έδωσε στο αγόρι, λέγοντας: "Πάρε το άλογο που είναι εκεί έξω και τρέξε στην αγορά. Πρέπει να πουλήσω αυτό το δαχτυλίδι για να πληρώσω ένα χρέος. Είναι ανάγκη να πάρεις όσο περισσότερα χρήματα μπορείς γι' αυτό. Και με κανέναν τρόπο μη δεχτείς λιγότερα από ένα χρυσό φλουρί. Πήγαινε και έλα με το χρυσό φλουρί όσο πιο γρήγορα μπορείς."
Ο νεαρός πήρε το δαχτυλίδι κι έφυγε. [..] Όταν το παιδί έλεγε "ένα χρυσό φλουρί" άλλοι γελούσαν, άλλοι του γυρνούσαν τις πλάτες και μόνο ένας γέροντας φάνηκε αρκετά ευγενικός για να μπει στον κόπο να του εξηγήσει ότι ένα χρυσό φλουρί ήταν πάρα πολύ για ένα δαχτυλίδι. [..] Αφού προσπάθησε να πουλήσει το κόσμημα σε όποιον συνάντησε στο δρόμο του στην αγορά - και σίγουρα θα ήταν πάνω από εκατό άτομα -, παραδέχτηκε την αποτυχία του, καβάλησε το άλογο και γύρισε πίσω. [..] Μπήκε μέσα στην κάμαρη.
"Δάσκαλε" είπε, "λυπάμαι". Είναι αδύνατο να τα καταφέρω. Ίσως να μπορούσα να πάρω δύο ή τρία ασημένια, όμως, νομίζω ότι δεν μπορώ να γελάσω κανέναν για την πραγματική αξία του δαχτυλιδιού."
"Αυτό που είπες είναι πολύ σημαντικό, νεαρέ μου φίλε" απάντησε χαμογελαστός ο δάσκαλος. "Πρέπει πρώτα να μάθουμε την αληθινή αξία του δαχτυλιδιού. Καβάλησε πάλι το άλογο και πήγαινε σε έναν κοσμηματοπώλη. Ποιος άλλος θα ξέρει καλύτερα; [..] Όμως, μην του το πουλήσεις όσα κι αν σου προσφέρει. Γύρισε πίσω με το δαχτυλίδι." [..]
Ο κοσμηματοπώλης εξέτασε το δαχτυλίδι στο φως του κεριού, το κοίταξε με το φακό, το ζύγισε και μετά είπε στο παιδί:
"Πες στο δάσκαλό, αγόρι μου, ότι αν θέλει να το πουλήσει αμέσως, δεν μπορώ να του δώσω παραπάνω από πενήντα οκτώ χρυσά φλουριά για το δαχτυλίδι του." [..] "Βέβαια, με λίγη υπομονή θα μπορούσαμε να βγάλουμε γύρω στα εβδομήντα χρυσά φλουριά, όμως, αν είναι επείγον.."
Ο νεαρός έτρεξε συγκινημένος στο σπίτι του δασκάλου να του πει τα καθέκαστα.
"Κάθισε" του είπε ο δάσκαλος αφού τον άκουσε. "Είσαι κι εσύ σαν αυτό το δαχτυλίδι. Ένα πολύτιμο και μοναδικό κόσμημα. Και σαν τέτοιο πρέπει να σ' εκτιμήσει ένας αληθινά ειδικός. Γιατί στη ζωή σου γυρίζεις εδώ κι εκεί ζητώντας να εκτιμήσει ο καθένας την πραγματική σου αξία;"
Και μ' αυτά τα λόγια, έβαλε πάλι το δαχτυλίδι στο μικρό δάχτυλο του αριστερού του χεριού.



Απόσπασμα από το βιβλίο του
ΧΟΡΧΕ ΜΠΟΥΚΑΙ, Να σου πω μια ιστορία,
εκδόσεις Opera (2006), Ε' έκδοση (2011)


υγ. Καλές γιορτές σε όλους, με υγεία.