Κυριακή, 18 Ιουνίου 2017

Άκου, Ανθρωπάκο! - Βίλχεμ Ράιχ






Δεν καταλαβαίνεις γιατί τα πράγματα είναι έτσι, γιατί δεν μπορεί να συμβεί διαφορετικά; Θα σου πω, Ανθρωπάκο, γιατί σε έχω μάθει, όπως ένα πεισματάρικο ζώο, όταν ήρθες σ' εμένα με το εσωτερικό σου κενό, ή τη σεξουαλική σου ανικανότητα, ή την ψυχική σου διαταραχή. Μπορείς μόνο να καταπίνεις αμάσητα και να παίρνεις, και δεν μπορείς να δημιουργήσεις ή να δώσεις, διότι η βασική σου σωματική στάση είναι η δειλία και η κακεντρέχεια, γιατί, όταν το αρχέγονο συναίσθημα της αγάπης και της προσφοράς αρχίζει να αναδύεται μέσα σου, σε καταλαμβάνει πανικός. Γι' αυτό φοβάσαι να δώσεις. Το γεγονός ότι παίρνεις έχει βασικά ένα νόημα: Εξαναγκάζεσαι να καταβροχθίζεις συνεχώς χρήματα, ευτυχία, γνώση διότι αισθάνεσαι τον εαυτό σου κενό, πεινασμένο, δυστυχισμένο, χωρίς αυθεντικές γνώσεις ή όρεξη για γνώση. Για τον ίδιο λόγο αποφεύγεις συστηματικά την αλήθεια, Ανθρωπάκο: γιατί φοβάσαι ότι θα απελευθερώσει το αντανακλαστικό της αγάπης που κρύβεται μέσα σου. Θα σου αποδείκνυε ξεκάθαρα αυτό που προσπαθώ ανεπαρκώς να σου αποδείξω εδώ. Πράγμα που δεν θες, Ανθρωπάκο. Θέλεις μονάχα να είσαι καταναλωτής και πατριώτης.



Αποσπάσματα από το βιβλίο του
ΒΙΛΧΕΛΜ ΡΑΙΧ, Άκου, Ανθρωπάκο!
εκδόσεις Μίνωας



Τετάρτη, 26 Απριλίου 2017

Λυσσασμένη γάτα - Τεννεσσή Ουίλλιαμς






ΜΠΡΙΚ
- Μίλησες;

ΜΑΓΚΙ
- Ναι, θέλω να σου πω κάτι: ότι αρχίζω και νιώθω μοναξιά. Μεγάλη μοναξιά!

ΜΠΡΙΚ
- Όλοι νιώθουμε μοναξιά.

ΜΑΓΚΙ
- Άμα ζεις με κάποιον που αγαπάς, κι αυτός δεν σ' αγαπάει, η μοναξιά είναι αφόρητη. Ενώ άμα είσαι εντελώς μόνος, ίσως, η μοναξιά αντέχεται.

(Παύση. Ο Μπρικ προχωρεί κουτσαίνοντας προς το προσκήνιο και τη ρωτάει,
χωρίς να τη κοιτάζει)

ΜΠΡΙΚ
- Θα ήθελες να ζήσεις μόνη σου, Μάγκι;

(Παύση. Η Μάγκι παίρνει βαθιά ανάσα)

ΜΑΓΚΙ
- Όχι, για το Θεό. Δεν μπορώ! (Άλλη λαχανιασμένη ανάσα. Συγκρατεί με δυσκολία κάτι σαν κραυγή. Πιέζεται πολύ να κάνει τη φωνή της καθημερινή) Καλό το μπάνιο σου;



Αποσπάσματα από το βιβλίο του
ΤΕΝΝΕΣΣΗ ΟΥΙΛΛΙΑΜΣ, Λυσσασμένη γάτα,
εκδόσεις Ηριδανός 



Δευτέρα, 6 Μαρτίου 2017

Νίτσε: 99 μαθήματα καθημερινής φιλοσοφίας - Άλλαν Πέρσυ






Όποιος έχει ένα "γιατί" να ζει,
μπορεί να αντιμετωπίσει οποιοδήποτε "πώς".


Η πιο πρόστυχη λέξη και το πιο χυδαίο γράμμα
είναι καλύτερα και ευγενέστερα από τη σιωπή.


Ο άνθρωπος είναι κάτι που πρέπει να ξεπερνιέται,
ο άνθρωπος είναι μια γέφυρα κι όχι ένα τέρμα.


Η ωριμότητα του ανθρώπου είναι να ξαναβρεί
τη σοβαρότητα με την οποία έπαιζε όταν ήταν παιδί.


Αυτός που δε ξέρει να δίνει τίποτα
δεν ξέρει και να νιώθει τίποτα. 


Η αγάπη δεν είναι παρηγοριά, είναι φως.



Απόσπασμα από το βιβλίο του
ΑΛΛΑΝ ΠΕΡΣΥ, Νίτσε: 99 μαθήματα καθημερινής φιλοσοφίας,
εκδόσεις Πατάκη (2011)



Πέμπτη, 23 Φεβρουαρίου 2017

Κοντά σου - Μαρία Πολυδούρη



Fabrizia Milia


Κοντά σου δεν αχούν άγρια οι ανέμοι.
Κοντά σου είνε η γαλήνη και το φως.

Στου νου μας τη χρυσόβεργην ανέμη
ο ρόδινος τυλιέται στοχασμός.

Κοντά σου η σιγαλιά σα γέλιο μοιάζει
που αντιφεγγίζουν μάτια τρυφερά.

Κ' αν κάποτε μιλάμε, αναφτεριάζει,
πλάι μας κάπου η άνεργη χαρά.

Κοντά σου η θλίψη ανθίζει σα λουλούδι
κι ανύποπτα περνά μεσ' στη ζωή.

Κοντά σου όλα γλυκά κι όλα σα χνούδι
σα χάδι, σα δροσούλα, σαν πνοή.
.




Δευτέρα, 16 Ιανουαρίου 2017

Ερήμην - Κική Δημουλά





Αγγελίες


Διατίθεται απόγνωσις
εις αρίστην κατάστασιν,
και ευρύχωρον αδιέξοδον.
Σε τιμές ευκαιρίας.
Ανεκμετάλλευτον και εύκαρπον
έδαφος πωλείται
ελλείψει τύχης και διαθέσεως.
Και χρόνος
αμεταχείριστος εντελώς.
Πληροφορίαι: Αδιέξοδον.
Ώρα: Πάσα.



ΚΙΚΗ ΔΗΜΟΥΛΑ, Ερήμην,
εκδόσεις Δίφρος (1958)



Δευτέρα, 2 Ιανουαρίου 2017

Ο τυφλός με τον λύχνο - Τάσος Λειβαδίτης





Δάφνες για νικημένους


Το όνειρο


Κάθε νύχτα το ίδιο αλλόκοτο όνειρο.
Σα να βγαίνουν μέσα απ' τους τοίχους,
δεν προφταίνεις ν' αμυνθείς,
τον πρώτο τον κυνηγάνε στη λεωφόρο, 
τα τσεκούρια τους δεν τον βρίσκουν
κι αντηχούν απαίσια πάνω στην άσφαλτο,
τότε τον κάρφωσαν με τη ξιφολόγχη,
κανείς δεν ξέρει πως βρέθηκε στα χέρια τους,
ύστερα κάποιος φάνηκε καβάλα σ' ένα άλογο,
"θα 'ναι η ψυχή του" σκέφτηκα,
τον άλλον τον πνίγουν μέσα σ' ένα μαγαζί, 
για να με φοβίσουν, μάλιστα, 
ανοίγουν λίγο την πόρτα και μου δείχνουν το άψυχο χέρι του,
πριν από μένα ήρθε η σειρά του κοριτσιού,
"μείνε εκεί κοντά στον κόσμο, του λέω - ίσως φοβηθούν",
σχεδόν παιδί κι όμως δεν το λυπούνται,
"δεν υπάρχει κανείς εδώ, φωνάζω, μας σκοτώνουν"
κι άξαφνα βρίσκονται δίπλα μου,
βάζω τρομαγμένος τις φωνές "βοήθεια"
και ξυπνάω λουσμένος στον ιδρώτα.

Αν όμως μια νύχτα δεν μπορέσω να ξυπνήσω
την κατάλληλη στιγμή;



ΤΑΣΟΣ ΛΕΙΒΑΔΙΤΗΣ,
 Ο Τυφλός με τον λύχνο,
ποιητική συλλογή: Δάφνες για νικημένους,
εκδόσεις Κέδρος (1983)