Εκατό ερωτικά σονέτα - Pablo Neruda

Fabrizia Milia

Μεσημέρι

(Σονέτο 44)

Θα ξέρεις πως δε σ' αγαπώ

Θα ξέρεις πως δε σ' αγαπώ και πως

σ' αγαπώ αφού η ζωή μας δυο έχει τρόπους,

η λέξη είναι φτερούγα της σιωπής,

έχει η φωτιά το 'να μισό από κρύο.

Σ' αγαπώ για να σ' αγαπήσω πάλι,

τ' άπειρο για να ξαναρχίσω

κι απ' το να σ' αγαπώ για να μην πάψω:

γι' αυτό κι εγώ δε σ' αγαπώ ακόμα.

Σ' αγαπώ και δε σ' αγαπώ σαν να 'χα

στα χέρια τα κλειδιά της ευτυχίας

κι ένα δύστυχο αβέβαιο πεπρωμένο.

Δυο ζωές να σ' αγαπώ η αγάπη μου έχει.

Γι' αυτό όχι μόνον όταν σ' αγαπάω

μα σ' αγαπώ κι όταν δε σ' αγαπάω.

ΠΑΜΠΛΟ ΝΕΡΟΥΔΑ, Εκατό ερωτικά σονέτα,
εκδόσεις Γνώση (2001)

Να γίνομαι άνεμος για το χαρταετό και χαρταετός για τον άνεμο, ακόμη και όταν ουρανός δεν υπάρχει. Οδυσσέας Ελύτης

Tes yeux sont si profonds que j' y perds la mémoire. Louis Aragon

Fabrizia Milia

Μτφ: Τόσο βαθιά τα μάτια σου που εκεί τη μνήμη χάνω.

 ~ Αφιερωμένο κάπου.

Θηλυκές οι θηλιές του κόσμου - Κάκια Παυλίδου

Το δέρμα σου μύριζε βροχή

Το δέρμα σου μύριζε βροχή

κι εγώ είχα διασχίσει τόσα άνυδρα χρόνια.

Διψούσα για μια γουλιά πίστης αφίξεως

κι εσύ μου πρόσφερες έναν ποταμό ελευθερίας.

«Επίτρεψε στο αδέσμευτο νερό να εκτελέσει ελεύθερα τον

κύκλο του», είπες...

Κι εγώ ένιωσα το χώμα μου να πνίγεται

από μια άνωση απόδρασης των υδρατμών σου

από μέσα μου προς τα έξω,

υπό την πίεση της αντοχής μου.

Ήρθα ψάχνοντας πατρίδα,

φεύγω ψάχνοντας ουρανό

και στο ενδιάμεσο

οδηγός ένα κόκκινο φεγγάρι που ρίχνει το φως του

στο υδάτινο σώμα σου,

το φτιαγμένο από πηγές.

Να πίνει η μνήμη

κάθε που ο καιρός στερεύει.

ΚΑΚΙΑ ΠΑΥΛΙΔΟΥ, Θηλυκές οι θηλιές του κόσμου,

Άνεμος εκδοτική (2012)

Χρόνια πολλά γλυκιά μου - Μάρω Βαμβουνάκη

Fabrizia Milia

Μνήμες, μόνο μνήμες, στιβαγμένες πίσω απ' το μέτωπό μου, πότε τακτοποιημένες και πότε ακατάστατες, σ' αυτές πρέπει να γαντζώνομαι και να συντηρούμαι. Δεν μπορείς να γαντζωθείς στις μνήμες εύκολα, όσο τις φέρνεις και τις ξαναφέρνεις στο μυαλό σου μετατρέπονται, οι επόμενες γίνονται παραλλαγές της πρώτης και κάθε επανάληψη είναι αλλιώτικη. Θέλω έναν σταθερό κρίκο να πιαστώ, να κλείσω οπωσδήποτε τα μάτια σ'αυτό το άθλιο παρόν και να το παρέλθω όσο γίνεται πιο εύκολα, κρατώντας σχεδόν την αναπνοή μου, όπως παρερχόμαστε έναν εφιάλτη που νιώθουμε πως είναι εφιάλτης και παρηγοριόμαστε στον ύπνο μας λέγοντας: θα ξυπνήσεις σε λίγο, κάνε υπομονή.

[..]

Πλένω τα χέρια μου, το πρόσωπό μου ξανά και ξανά, μ' όση δύναμη έχω, σα να θέλω να ξεκολλήσω από πάνω του όλη τη θλίψη, τα δάκρυα και τον πόνο που τόσες μέρες έχουν κολλήσει πάνω μου σαν μάσκα από λάσπη.

[..]

Κοιταζόμαστε έτσι ώρα πολλή, σαν κουρασμένοι, σαν γνώστες ενός μυστικού κακού που είναι επικίνδυνο να το διατυπώσεις, αδειασμένοι από μια ζωή που δε μας αφορά πια, που καταραμένοι τη σέρνουμε στην πλάτη, την πάμε και μας πάει και πιο πολύ μας πάει. Ας αδειάσουμε τουλάχιστον απ' τα γελοία συναισθήματα που μας τυραννούν, απ' τις μάταιες αντιστάσεις κι απ' τις απόπειρες που μας εκθέτουν. Ας αδειάσουμε ως το τέλος.

Αποσπάσματα από το μυθιστόρημα της

ΜΑΡΩΣ ΒΑΜΒΟΥΝΑΚΗ, Χρόνια πολλά γλυκιά μου,

εκδόσεις Φιλιππότη (1985), 12η έκδοση (1999)