There still might be a place for us somewhere. Charles Bukowski

Ποιήματα - Ντίνος Χριστιανόπουλος

Repulsion 1965 directed by Roman Polanski

♪♫ The very last resort - Trentemøller

Η νύχτα το 'χει απόψε

 Η νύχτα το 'χει απόψε να εκμαυλίζει

μπερδεύοντας τα βήματα στη μουσική της.

- Τρέξε κι απόψε, τρέξε απελπισμένα,

πάρε τους δρόμους που οδηγούνε στην ψευδαίσθηση

(κι οι άλλοι ας δημιουργήθηκαν,

ας παντρεύτηκαν, ας έκαναν παιδιά,

ας απόχτησαν σπίτι κι αυτοκίνητο,

κι εσύ ας είσαι έρημος και μόνος,

ας στάζει από τα μάτια το παράπονο,

ας περιμένει η μάνα σου να δει από σένα προκοπή,

να φάει γλυκό ψωμί στα γηρατειά της),

τρέξε κι απόψε, τρέξε απελπισμένα,

πάρε τους δρόμους που οδηγούνε στην απόγνωση.

Η νύχτα το 'χει απόψε να εκμαυλίζει..

ΝΤΙΝΟΣ ΧΡΙΣΤΙΑΝΟΠΟΥΛΟΣ, Ποιήματα,

ποιητική συλλογή: Ανυπεράσπιστος καημός,

εκδόσεις 6η Ιανός (2012)

Το ταξίδι που λέγαμε - Αλκυόνη Παπαδάκη

www.kipologio.gr

Το δωμάτιο έμοιαζε σαν μια τρύπα στην άβυσσο. Ήμουν εγώ κι ο πόνος μου. Δεν είχα καμιά διάθεση ν' αναμετρηθώ μαζί του. Ήθελα να του παραδοθώ. Να του αφεθώ. Να τον αφήσω να με λιανίσει.. Κι ύστερα.. αν εξακολουθούσα μέσα μου να λαχταρώ τη ζωή, να μαζέψω πάλι τα κομμάτια μου και ν' αρχίσω να τα κολλάω. Να τα κολλάω ανάποδα. Αταίριαστα. Παράταιρα. Όπως πάντα. Κάτι σαν τις ασύμμετρες πλάκες μιας αυλής. Κι όταν έρθει η άνοιξη, σίγουρα κάποιος σπόρος θα περιμένει ανάμεσα στους αρμούς να ξεφυτρώσει. Όπως πάντα.. 

Απόσπασμα από το μυθιστόρημα της

ΑΛΚΥΟΝΗΣ ΠΑΠΑΔΑΚΗ, Το ταξίδι που λέγαμε,

εκδόσεις Καλέντης (2007)

Αστειότητες. Κανένα τέλος δεν γνωρίζει ορθογραφία. Κική Δημουλά

♪♫ A cry for love - The Black Heart Procession

λαλαλα..

♪♫ Περιμένω - Παύλος Παυλίδης & B-Movies

Λένε ότι άμα το πιστέψεις

κάποτε ανοίγουν οι ουρανοί,

κάτι νύχτες σαν αυτή

με το βλέμμα καρφωμένο.

Βλέπω κάτι αεροπλάνα σαν σκιές

στου γαλαξία τη γραμμή,

δε πειράζει μου αρκεί

και μπορώ να περιμένω.

Οι παλιές φωτογραφίες σαν νησιά

στου χρόνου τον ωκεανό,

τις κοιτάζω και απορώ

πάλι δεν καταλαβαίνω.

Πώς χωράει τόση αγάπη σε μια εικόνα

και με βρίσκει πάλι εδώ,

να κοιτάω το κενό

που χορεύει ασημένιο.

Οι παλιές φωτογραφίες σαν σκυλιά

μέσα σε τούνελ σκοτεινό,

περιμένουν να φανώ

με ακούνε που ανασαίνω.

Προχωράω μέσα στο σκοτάδι

μου ορμάνε και ξεσκίζουν το κενό,

τον παλιό μου εαυτό

ήρθε η ώρα να πηγαίνω.

Λένε ότι άμα το πιστέψεις

κάποτε ανοίγουν οι ουρανοί,

κάτι νύχτες σαν αυτή

με το βλέμμα καρφωμένο.

Βλέπω πάλι αεροπλάνα σα σκιές

στου γαλαξία τη γραμμή,

δεν πειράζει μου αρκεί

μου αρκεί που περιμένω.