Κυριακή, 2 Ιουνίου 2013

Μαρία Νεφέλη - Οδυσσέας Ελύτης



         
Sakura - Sayaka Maruyama


Η παρουσία


Μ.Ν.      
Τίποτα δεν κατάλαβε. Όλη την ώρα μου 'λεγε «θυ-
μάσαι;» Τι να θυμηθώ. Μονάχα τα όνειρα θυμάμαι
 γιατί τα βλέπω νύχτα. Όμως τη μέρα αισθάνομαι
 άσχημα - πως να το πω: απροετοίμαστη. Βρέθηκα
μέσα στη ζωή τόσο άξαφνα - κει που δεν το περί-
μενα καθόλου. Έλεγα «μπα θα συνηθίσω». Κι όλα
γύρω μου έτρεχαν. (..)


[..]

Μ.Ν.     
Έχω σηκώσει χέρι καταπάνου στα βουνά τα μαύρα
και τα δαιμονικά του κόσμου τούτου. Έχω πει στην
αγάπη «γιατί» και την έχω κυλήσει στο πάτωμα.
Έγιναν οι πόλεμοι και ξανάγιναν και δεν έμεινε ούτ'
ένα κουρέλι να το κρύψουμε βαθιά στα πράγματά μας
και να το λησμονήσουμε. Ποιος ακούει; Ποιος άκου-
σε; Δικαστές, παπάδες, χωροφύλακες, ποια είναι η
χώρα σας; Ένα κορμί μου μένει και το δίνω. Σ' αυ-
τό καλλιεργούνε, όσοι ξέρουν, τα ιερά, όπως οι κη-
πουροί στην Ολλανδία τις τουλίπες. Και σ' αυτό
πνίγονται όσοι δεν έμαθαν ποτέ από θάλασσα κι από
κολύμπι..
Ροές της θάλασσας κι σεις των άστρων μακρινές
επιρροές - παρασταθείτε μου!


[..]


Η αποκάλυψη

Και ο Αντιφωνητής: 
(..) «Εγώ είμαι» μου είπε «μη φοβάσαι
κείνα που 'ναι γραφτό να πάθεις».
Και το χέρι το δεξί τεντώνοντας
μου 'δειξε μες στην απαλάμη του τα εφτά βαθιά χαράκια:
«Τούτες είναι οι θλίψες οι μεγάλες
και αυτές θα γραφτούν στο πρόσωπό σου
όμως εγώ θα σου τις σβήσω με το ίδιο ετούτο χέρι
που τις έφερε». (..)

  

ΟΔΥΣΣΕΑΣ ΕΛΥΤΗΣ, Μαρία Νεφέλη,

εκδόσεις Ίκαρος (1978)


~ Ας μου επιτραπεί να το αφιερώσω κάπου. Καλό καλοκαίρι σε όλους.



4 σχόλια:

  1. Περπατώ μες στ” αγκάθια μες στα σκοτεινά
    σ” αυτά που ’ναι να γίνουν και στ” αλλοτινά
    κι έχω για μόνο μου όπλο μόνη μου άμυνα
    τα νύχια μου τα μωβ σαν τα κυκλάμινα...

    Όνειρα γλυκά μαρία μου. Σtella

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Σε ευχαριστώ που περνάς καλή μου. Φιλιά.

      Διαγραφή
  2. Το βλέμμα της Marie

    Με το βλέμμα της Marie στραμμένο
    στο πέλαγος του ποιητή
    και στων βράχων την ακατέργαστη
    - μέχρι την εμφάνισή της Marie - σιωπή
    λόγος γίνεται η έμπνευση
    που διαρκώς απορρέει
    κι από το πιο ελάχιστο
    της ύπαρξής της κύτταρο
    εμπλουτίζοντας τη φτωχική ζωή των ανθρώπων
    που ακόμη δεν έτυχε να τη γνωρίσουν
    ως άστρο του ήλιου λαμπρότερο
    στον ουρανό των ποιητικών συναντήσεων
    όπου ο θρόνος των λέξεων την αναμένει

    Καλημέρα σας Marie από την οικογένειά μου και τους μαθητές μου.
    Γιάννης Πολιτόπουλος

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Καταρχήν, θα ήθελα να εκφράσω τον ανυπόκριτο θαυμασμό μου προς το πρόσωπό σας. Αλήθεια, πώς θα μπορούσα να ανταποδώσω τη καλοσύνη και την ηρεμία που μου αποπνέετε.. Να είστε καλά.. εσείς κι οι γύρω σας. Καλό υπόλοιπο εβδομάδας Γιάννη. Σας ευχαριστώ πολύ, για όλα.

      Διαγραφή