Κυριακή, 13 Απριλίου 2014

Άπαντα - Μαρία Πολυδούρη





Ένα βράδι στο σταθμό


Τι θλιβερό πράμμα ο Σταθμός,
που μόλις νάχη φύγει το τραίνο.
Ούτε στιγμή, μόλις που εδώ
στις ράγιες του βαριά σταματημένο
και πηγαινοέρχονταν γοργά,
ανίδεα γελώντας ταξειδιώτες.
Κι όσοι που μείνανε κι αυτοί
δεν έχουνε την όψη τους σαν τότες.
Η άδεια θέση κ' η σιωπή
μεσ' στο Σταθμό που τούφυγε το τραίνο.
Κι αυτοί που μείνανε σκορπούν
κ' έχουν το βήμα το αποφασισμένο
όσων τη μοίρα ακολουθούν.
Κάθε φορά τους φεύγει κι από κάτι
και κείνοι μένουν στο Σταθμό
λυγίζοντας το θολωμένο μάτι.
Στρέφουν στα ίδια θαρρετοί
δήθεν κ' η πλάτη τους κυρτώνει πίσω.
- Καταραμένε χωρισμέ
όμως και σένα απόψε θ' αγαπήσω.
Γιατί το «χαίρε» ήταν γλυκό
καθώς το χέρι σειόταν στον αέρα
απ' το μαντήλι πιο λευκό
κι' απ' τον ανθό, σα φως που έφευγε πέρα,
που δεν το είχα ιδή ποτέ
τόσο γαλήνια ωραίο τ' όραμά σου,
Καταραμένε χωρισμέ.
Μου τρέμουνε τα χείλη στόνομά σου.



ΜΑΡΙΑ ΠΟΛΥΔΟΥΡΗ, Άπαντα,
Ποιήματα - Ανέκδοτα ποιήματα,
εκδόσεις Σ. Ι. Ζαχαρόπολος (2012)



6 σχόλια:

  1. μια γυναίκα εκπληκτικής ακτινοβολίας και ομορφιάς, μποέμ και καλλιεργημένη, με σπάνια ευαισθησία και ποιητική ιδιοσυγκρασία.
    πως να προσπεράσεις αδιάφορα τους στίχους της;

    καλημέρα καρδιά μου!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Μόνο θαυμασμός της αξίζει, πραγματικά.. Καλές γιορτές Βίκυ μου, να περάσετε όμορφα :)

      Διαγραφή
  2. Να μια αλήθεια που την ξέρουμε όλοι καλά μέσα από τους στίχους μιας ποιήτριας που αγαπάμε πολύ!!
    Φιλιά πολλά και καλή Μεγάλη Εβδομάδα!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Καλό Πάσχα και καλή Ανάσταση να έχουμε Μαρία. Φιλιά πολλά!!

      Διαγραφή