Παρασκευή, 5 Σεπτεμβρίου 2014

Τι αντικοινωνικά που είναι τα όνειρα. Ούτε φιλίες, ούτε δεσμοί, μόλις μάς δουν σβήνουν σα σπίθα έκθετη σε θύελλα. Κική Δημουλά

2 σχόλια:

  1. Το ποίημα

    Προσκεκλημένη των πιο όμορφων στιγμών της ζωής των λέξεων η Marie ανακάλυψε την αγάπη της για τις μετοχές στις αρχές ενός θερμού Φθινοπώρου.
    Ήταν τότε που το χέρι της, σαν καθορισμένο από ένα άγνωστο Θεό, κινήθηκε προς τη λευκότητα της επιδερμίδας ενός χαρτιού και μονομιάς κατέθεσε στην αιωνιότητα τη δική της απαράμιλλη γραφή:

    Αγαπώντας τα χείλη των βιβλίων
    Διαβάζοντας τις αναμνήσεις των αναγνώσεών μου
    Μεταφράζοντας τη σιωπή των άλλων εκδοχών μου

    Δημιουργία της Marie ανεβαίνει στις ηλιαχτίδες
    Των ονείρων που πασχίζουν να της αφιερώσουν το πλήθος των λέξεών της.

    Κι έγινε λόγος που κυρίεψε το βλέμμα της, για να ταξιδεύει από εκεί προς όλους μας σαν παιδί της γραφής.


    Γιάννης Πολιτόπουλος

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  2. Υπέροχο! Σας ευχαριστώ για το χρόνο σας εδώ και τη για ζεστασιά των στίχων σας. Εύχομαι ένα όμορφο σαββατόβραδο σε όλη την οικογένειά σας. Καλό ξημέρωμα.

    ΑπάντησηΔιαγραφή