Τετάρτη, 24 Οκτωβρίου 2012

Δουλικά περιστρέφομαι γύρω απ' αυτούς τους κόλακες του χρόνου που χάριν συντομίας τους ονόμασα μνήμη. Κική Δημουλά






6 σχόλια:

  1. καλό απόγευμα
    δεν καταλαβαίνω τι θέλει να πει αυτά τα λόγια του τίτλου σου
    σου άρεσαν οι εικονούλες με τα δελφινάκια μου ; :)
    θα σε ενδιέφερε αυτό; http://delfinaki-sunset.blogspot.com/2012/10/blog-post_6861.html

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Καλησπέρα δελφινάκι, ήταν πολύ όμορφες οι φωτογραφίες σου. Το απόφθεγμα προέρχεται από το παρακάτω ποίημα. Σου παραθέτω ολόκληρο το ποίημα, για να υπάρξει συνοχή και να το καταλάβεις. Φιλια!!


      Κική Δημουλά, “Η εφηβεία της λήθης” (1994)

      Περιμένω λίγο
      να σκουρήνουν οι διαφορές και τ’ αδιάφορα
      κι ανοίγω τα παράθυρα. Δεν επείγει
      αλλά το κάνω έτσι για να μην σκεβρώσει η κίνηση.
      Δανείζομαι το κεφάλι της πρώην περιέργειάς μου
      και το περιστρέφω. Όχι ακριβώς περιστρέφω.
      Καλησπερίζω δουλικά όλους αυτούς τους κόλακες
      των φόβων, τα αστέρια. Όχι ακριβώς καλησπερίζω.
      Στερεώνω με βλεμμάτινη κλωστή
      τ’ ασημένια κουμπάκια της απόστασης
      κάποια που έχουν ξηλωθεί τρέμουνε και θα πέσουν.
      Δεν επείγει. Το κάνω μόνο για να δείξω στην απόσταση
      πόσο ευγνωμονώ την προσφορά της.
      Αν δεν υπήρχε η απόσταση
      θα μαραζώνανε τα μακρινά ταξίδια
      με μηχανάκι θα μας έφερναν στα σπίτια
      σαν πίτσες την υφήλιο που ορέχτηκε η φυγή μας.
      Θα ήτανε σαν βδέλλες κολλημένα
      πάνω στα νιάτα τα γεράματα
      και θα με φώναζαν γιαγιά απ’ τα χαράματά μου
      εγγόνια μου και έρως αδιακρίτως.
      Και τι θα ήταν τ’ άστρα
      δίχως την υποστήριξη που τους παρέχει η απόσταση.
      Επίγεια ασημικά, τίποτα κηροπήγια τασάκια
      να ρίχνει εκεί τις στάχτες του ο αρειμάνιος πλούτος
      να επενδύει ο θαυμασμός την υπερτίμησή του.
      Αν δεν υπήρχε απόσταση
      στον ενικό θα μας μιλούσε η νοσταλγία.
      Οι σπάνιες τώρα ντροπαλές της συναντήσεις
      με την πληθυντική ανάγκη μας
      μοιραία τότε θ’ αφομοίωναν
      την αλανιάρα γλώσσα της συχνότητας.
      Βέβαια, αν δεν υπήρχε η απόσταση
      δεν θα’ τανε σαν άστρο μακρινό εκείνος ο πλησίον
      θα’ ρχοταν στην πρωτεύουσα προσέγγιση
      μόνο δυο βήματα θ’ απέχανε τα όνειρα
      από τη σκιαγράφησή του.
      Όπως κοντά μας θα παρέμενε
      η ύστατη φευγάλα της ψυχής.
      Προς τί η τόση περιπλάνηση. Χώρος
      κενός υπάρχει. Εμείς θα κατεβαίναμε
      να ζήσουμε στο υπόγειο κορμί μας
      κι εκείνη με τον μύθο της και τα συμπράγκαλά του
      θα μετεμψυχωνότανε σε σώμα.
      Αν δεν υπήρχες εσύ απόσταση
      θα πέρναγε πολύ ευκολότερα
      πιο γρήγορα εν μια νυκτί η λήθη
      τη δύσκολη παρατεταμένη εφηβεία της
      αυτό που χάριν ευφωνίας ονομάζουμε μνήμη.
      Όχι ακριβώς μνήμη. Στερεώνω
      με βλεμμάτινη κλωστή ομοιώσεις
      έχουν ξηλωθεί τρέμουνε και θα πέσουν.
      Όχι ακριβώς στερεώνω. Δουλικά περιστρέφομαι
      γύρω απ’αυτούς τους κόλακες του χρόνου που
      χάριν συντομίας τους ονόμασα μνήμη.
      Όχι ακριβώς μνήμη. Ανεφοδιάζω διάττοντες
      με παρατεταμένη εκμηδένιση. Επείγει.

      Διαγραφή
  2. Απαντήσεις
    1. Καλησπέρα κορίτσι μου, να είσαι καλα :)

      Διαγραφή
  3. Καλησπέρα marie.
    Ο χρόνος είναι αδυσώπητος πολλές φορές και λίγες σταγόνες του μονάχα έχουν γεύση γλυκιά.

    Καλή συνέχεια και πολλές καρδιακές ευχές!

    υγ: Λόγω πολλών υποχρεώσεων δεν έμπαινα συχνά αυτό τον καιρό. Θα περιδιαβώ τώρα τις αναρτήσεις σου που έχασα

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Σε ευχαριστώ που πέρασες Σεβάχ! Καλό σου βράδυ φίλε μου.

      Διαγραφή