Κυριακή, 2 Μαρτίου 2014

Νεκρή - Βίκυ Δερμάνη



Laura Makabresku


Πίκρα του οικείου απόψε. Απόψε σε μήτρα σπηλιά. Ξενυχτούν και σήμερα τα μάτια. Περπατούν αθόρυβα. Παλίρροια στους παλμούς. Η μνήμη λάβαρο. Η μνήμη. Σκαρφαλώνει μέσα μου. Το διασκέλισμα ακούω. Τα σάλια μου λασπόνερα από βάλτους. Με καταπίνουν. Γλύφω το νερό και ολισθαίνω. Αρνούμαι επικαλούμαι διαβαίνω. Τη μνήμη. Το άγριο μελίσσι της πλάνης. Στεγνή άδεια άπνους. Φορώ το θρήνο. Σαν ρούχο κυριακάτικο. Πέφτω. Πέφτω. Πέφτω. Τρέχουν νευρώνες απ' τα μάτια. Τρέχουν τα μάτια στις παλάμες. Τρέχουν οι παλάμες στον θώρακα. Τρέχει ο θώρακας και τυλίγεται στα γόνατα. Τρέχουν τα γόνατα και φιλάνε το πάτωμα. Σηκώνεται το πάτωμα και γίνεται ταβάνι. Μνήμες πάσσαλοι. Καρφωμένοι στο μυαλό. Που είσαι; Που είσαι; Που είσαι; Που είσαι; Και εγώ που; Μιλάω. Μιλάω. Που; Κάθομαι εδώ και βρέχομαι. Βρέχει χωρίς να βρέχει. Κάθομαι εδώ και κάθομαι. Εγώ εδώ. Απέναντι η σκιά μου. Και πιο μακρυά ο αντίλαλος. Έτσι για να φαινόμαστε πολλοί. Κάθε που μετράει το άδειο. Φυσάει άδειο δωμάτιο. Πιάνομαι γερά μη με σαρώσει ο αγέρας. Βρέχει. Ανεβαίνω το νερό. Μόνη. Το κορμί μονάχο. Ούτε κουπί ούτε τίποτα. Κυλούσα χρόνια. Έτσι κυλούσα. Χρόνια. Μέχρι κάτω χαμηλά. Μέχρι το μαύρο. Μόνη. Εγώ και το μαύρο. Μόνοι μας. Απόγευμα. Δεν είχε δύσει ο ήλιος. Είχε αραιό σκοτάδι. Ανάμεσα στα φύλλα και στους μίσχους. Φλογερό. Αβάσταχτο σκοτάδι. Ένα σκοτάδι έτοιμο από χρόνια. Ένα δέντρο σηκώνεται από το στήθος μου. Με κρύβει. Ένα πυκνό ανήμερο δέντρο. Κλαδιά και φύλλα τυλίγονται πάνω μου. Και το μαύρο σιωπηλό. Σαν άδειο δωμάτιο. Φοβάμαι. Δεν έχω λόγια και μιλάω με φθόγγους. Φοβάμαι. Τα μάτια. Τα μάτια στάζουν χιόνι. Δεν λένε τίποτα. Ούτε μια αλήθεια. Τίποτα. Τα μάτια τίποτα. Τίποτα τα μάτια. Ούτε μια αλήθεια. Φοβάμαι. Μη φοβάσαι. Αν φοβηθείς καταδικάζομαι. Καταλαβαίνεις; Δεν θα μπορούσες να μ' έχεις. Καταλαβαίνεις; Έχω πεθάνει πολύ πριν σε γνωρίσω. Είμαι νεκρή πριν σε βρω. Δεν σε πρόλαβα. Δεν ήξερα ότι θα 'ρθεις και πήγα και πέθανα. Δεν το ήξερα. Συγνώμη. Δεν μπορείς να με έχεις. Είμαι νεκρή. Δεν μπορείς. Δεν ήξερα ότι θα 'ρθεις. Δεν το ήξερα. Συγνώμη. Δεν ήξερα και πέθανα. Αν το ήξερα θα άντεχα λίγο παραπάνω. Δεν μπορείς να με έχεις. Δεν μπορείς. Συγνώμη. Κάθε μέρα αγγίζω τα χέρια τα πόδια το κεφάλι. Να μην ξεχνάω ότι υπάρχω. Ύστερα μόνη μένω. Με ένα ξένο σώμα. Άγνωστο σώμα. Σώμα μου. Δεν με γνωρίζω πια. Δεν υπάρχω πια. Δεν θέλω πια. Φοβάμαι. Φοβάμαι. Κρυώνω. Σκέπασέ με. Κρυώνω. Πονάει το κορμί μου απ' το κρύο. Μη με αφήνεις μόνη. Σε χρειάζομαι. Χρειάζομαι τα δόντια σου. Τα μάτια σου. Τη φωνή σου. Τη γλώσσα σου. Τα νύχια σου. Μην με αφήνεις να πεθάνω. Φίλα με. Φίλα όσο αντέχεις. Φίλα με. Θέλω να κατοικήσω στο στήθος σου. Φίλα με. Κράτα με. Φίλα με. Φοβάμαι. Χωρίς εσένα φοβάμαι. Αγκάλιασέ με. Φίλα με. Κοίτα με στα μάτια. Να με θυμάσαι. Ακούς; Να με θυμάσαι. Τώρα είναι η ώρα. Που οι τοίχοι άρχισαν να ξεφτίζουν. Που το δωμάτιο βαριανασαίνει. Που η γλώσσα γδάρθηκε. Μου λείπεις. Οι διαδρομές των χεριών σου. Μου λείπουν. Έχεις όμορφα δάχτυλα. Όμορφα δάχτυλα έχεις. Έχεις δάχτυλα. Δεν αγγιχτήκαμε. Μαζί δεν. Δεν μαζί. Έχεις δόντια. Δόντια όμορφα. Το δάγκωμά σου. Δαγκώνω. Το δάγκωμά σου. Μοβ λεπτομέρεια. Το δάγκωμά σου ανεμώνη. Μοβ πολύ. Εγώ λεπτομέρεια. Ύπερος κυανός. Πάνω στο δάγκωμά σου. Φίλα με. Απόψε. Μην φύγεις. Σκέπασε το κορμί μου. Με το βλέμμα σου. Οι κουβέρτες έλιωσαν. Κρυώνω. Η παγωνιά. Γκρέμισε την σκεπή. Οι νυχτερίδες. Πετούνε χαμηλά. Κρυώνω. Βοριάς σαρώνει. Γέμισε κι αυτό το ποτήρι. Διψώ. Μιαν ανάσα ζεστή κέρασέ με. Μου λείπεις. Κρυώνω. Κενό. Κρυώνω. Χιονίζει παντού απουσία. Σπασμένοι φράχτες. Σκουριασμένα κλειδιά. Φόβοι ανθοδέσμες. Κίτρινα κρίνα κόβω. Δακρύζει ο βλαστός. Κίτρινο κλάμα. Κουρνιάζει στα χέρια η σιωπή. Σιωπή άσπρη. Έξω αιώνια χιονίζει. Έξω ερημιά. Να με θυμάσαι. Υποσχέσου. Να με θυμάσαι. Υποσχέσου. Έβαλα πλώρη. Φεύγω. Χωρίς άνεμο. Χωρίς πανιά. Ξυλάρμενη. Οπτικό πεδίο. Πλώρη. Στροφή. Κίνδυνος. Ακτή αφιλόξενη. Φεύγω. Στο γαλάζιο της ψυχής τ' απέραντο. Φεύγω. Δεν. Δέντρο. Φύτρωσα. Ξεράθηκα. Είμαι. Ήμουν. Να με θυμάσαι. Όλη μου τη ζωή. Όλη μου τη ζωή ήθελα κάποιον να με θυμάται.


Ποίηση της Βίκυς Δερμάνη



14 σχόλια:

  1. Πόσο χαίρομαι που φιλοξενείς την αγαπημένη μου Βίκυ!
    Καλή Σαρακοστή και καλό μήνα και στις δυο σας! Πολλά φιλιά!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Ευχαριστώ για το παρών και το σχόλιο! Καλή σαρακοστή και καλό μήνα :)

      Διαγραφή
  2. ένα ευχαριστώ υπέρτατο που με θυμάσαι... που με τιμάς....
    σε φιλώ Μαρία μου

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Εγώ ευχαριστώ για τα συναισθήματα που μου χαρίζει η ποίησή σου. Καληνύχτα γλυκιά μου :)

      Διαγραφή
  3. Αγαπημένη Βίκυ...
    Να είσαι καλά Μαράκι!
    Φιλιά πολλά και καλή εβδομάδα!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Άργησα να απαντήσω.. αλλά δε ξεχνώ.. Να έχεις μια υπέροχη βδομάδα Μαράκι.. ηλιόλουστη!

      Διαγραφή
  4. Ένα ποίημα γεμάτο ρήματα! Τρελαίνομαι για τα ρήματα σε ένα ποίημα!
    Όμορφα φώλιασε εδώ στο χώρο σου Μαρία μου η εξαιρετική Βίκυ!
    Φιλιά και καλό μήνα!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Καλό Απρίλη πια Αριστέα μου! Ευχαριστώ πολύ για τα όμορφα λόγια σου για τη Βίκυ μας. Καληνύχτα :) :)

      Διαγραφή
  5. Στη διαύγεια του φωτός μία γυναικεία υπέρλαμπρη κι η ίδια, η Marie, ενορχηστρώνει την απαρχή μιας ακόμη περιπέτειας της ζωής της, αυτή τη φορά εκδράμουσα προς την ευτυχία.

    Γιάννης Πολιτόπουλος

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Πόσα ευχαριστώ θα μπορούσαν, ίσως, να ισοσταθμίσουν τη καλοσύνη σας..; Νομίζω πως ποτέ δε θα είναι αρκετά.. Να έχετε ένα όμορφο βράδυ, σας χαιρετώ.

      Διαγραφή
  6. πολύ όμορφο!!! ευχαριστούμε marie μου για το αφιέρωμα στη Βίκυ.. καλό μήνα και καλή Σαρακοστή! φιλάκια πολλά! :)

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Καλό υπόλοιπο Σαρακοστής Εύη μου.. Οι μέρες πλησιάζουν.. Το Πάσχα είναι πλέον αρκετά κοντά. Ευχαριστώ για το χρόνο σου εδώ. Το εκτιμώ.. πολύ.

      Διαγραφή
  7. ...uno scritto che trascina l'anima quando è vuota d'amore,,,un bravo a Vicky...abbraccio Marie...

    ΑπάντησηΔιαγραφή