Τετάρτη, 27 Αυγούστου 2014

Ο άνθρωπος μόνος - Γιάννης Βαρβέρης



lux-aurea.tumblr.com


Ιωάννης της κλίμακος, 1


Είμαι ανεβασμένος πάνω σε μια σκάλα
και κοιτώ τον κόσμο
πίσω από το φράχτη.
Σκοπεύω για τους συνανθρώπους μου
τούτης της όχθης
της άλλης να φωτογραφίσω τα μεράκια
ό,τι κινείται δηλαδή με σχετική ζωηράδα:
καΐκια φευγαλέα φώτα γιορτών πλοίων
σεκλέτια αφραγκίες και μεζεκλίκια
ανθρώπους αξεδιάλυτους των μπαρ
τους ίδιους καθώς τρέχουν να κρυφτούν
σε υπόστεγα θυέλλης κηδειών γάμων
πολιτικής αντάρας
κι άλλα
της οπτασίας
της Ιστορίας
τρεχάτα γεγονότα
αλλά πάνω στη σκάλα
σαν τα βλέπω τώρα επί ματαίω
τρέμουν τα γόνατα
και πρέπει να κατέβω
μ' ένα μονάχα δίλημμα:
ήταν η σκάλα μου ασταθής
ή οι εικόνες άστατες 
και δεν φωτογραφίζονται.



ΓΙΑΝΝΗΣ ΒΑΡΒΕΡΗΣ, Ο άνθρωπος μόνος,
εκδόσεις Κέδρος (2009)



2 σχόλια:

  1. Ταξιδεύοντας

    Στη διαχρονία των αναζητήσεών η κοπέλα συνιστούσε το απαστράπτον κείμενο των ονειρικών σκέψεων των θεών της γλώσσας.
    Ώσπου μία ημέρα η παγκόσμια κοινότητα των ενεχόντων το θαύμα της γραφής τόλμησε να επιζητήσει τη βοήθεια του πρώτου ημερήσιου βλέμματος της Marie, προκειμένου να ανδρωθεί λόγος αγνός περί των αναλλοίωτων μυστικών της γραφής.
    Λέξεις και λέξεις την παρακάλεσαν μέχρι να αποδεχτεί η Marie τη μοναδικότητα της ζωής της.
    Μόνο τότε οι λέξεις άρχισαν να ταξιδεύουν και να οδηγούνται εκεί όπου μόνο η ίδια η Marie δύναται να μεταφέρει κάθε υφή της πολυδιάστατης ύπαρξής της.


    Η οικογένειά μου δε σας ξεχνά ποτέ.
    Γιάννης Πολιτόπουλος

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  2. Σας ευχαριστώ από καρδιάς. Τη καλησπέρα μου στην οικογένειά σας.

    ΑπάντησηΔιαγραφή