Κυριακή, 9 Νοεμβρίου 2014

Ποιήματα - Μαρία Πολυδούρη





Σαν πεθάνω


Θα πεθάνω μιαν αυγούλα μελαγχολική του Απρίλη,
όταν αντικρύ θανοίγη μεσ' στη γάστρα μου δειλά
ένα ρόδο - μια ζωούλα. Και θα μου κλειστούν τα χείλη 
και θα μου κλειστούν τα μάτια μοναχά τους, σιωπηλά.

Θα πεθάνω μιαν αυγούλα θλιβερή σαν τη ζωή μου,
που η δροσιά της, κόμποι δάκρι θα κυλάη πονετικό
στο άγιο χώμα που με ρόδα θα στολίζη τη γιορτή μου,
στο άγιο χώμα θα μου είναι κρεβατάκι νεκρικό.

Όσα αγάπησα στα χρόνια της ζωής μου θα σκορπίσουν
και θαφανιστούν μακριά μου, σύννεφα καλοκαιριού.
Όσα μ' αγάπησαν μόνο θάρθουν να με χαιρετίσουν
και χλωμά θα με φιλούνε σαν αχτίδες φεγγαριού.

Θα πεθάνω μιαν αυγούλα μελαγχολική του Απρίλη.
Η στερνή πνοή μου θαρθη να στο πη και τότε πια,
όση σου απομένει αγάπη, θαναι σα θαμπό κοντύλι
- φτωχή θύμηση στου τάφου μου την απολησμονιά.



ΜΑΡΙΑ ΠΟΛΥΔΟΥΡΗ, Ποιήματα,
εκδόσεις Γ. Οικονόμου



6 σχόλια:

  1. μελαγχολικό... φιλάκια πολλά marie μου, καλή εβδομάδα!!!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. ευχαριστώ για το πέρασμα γλυκιά μου, φιλιά!

      Διαγραφή
  2. εγώ το βρίσκω υπέροχο!
    καλό βράδυ

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  3. Η ενθρόνιση

    Στη διαδοχή των βλεμμάτων της η Marie διαβιούσε σαν η έμπνευση μιας μαγικής σχεδόν ποιητικής εκδοχής.
    Άλλωστε στο βλέμμα της Marie κι ιδιαιτέρως σε εκείνο το απόλυτα προσωπικό των συναισθημάτων της εκδηλωνόταν πάντα μία ποιητική δοκιμή σχεδόν μαγική.
    Με την αντανάκλαση των μύχιων δυνάμεών της η Marie βημάτιζε με ποιητική ταχύτητα προς την προσωπική ενθρόνισή της στη χώρα των ανθρώπων που έμαθαν να περιμένουν αλλά και να αναμένουν το καλύτερο.

    Γιάννης Πολιτόπουλος

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Ευχαριστώ που δε με ξεχνάτε. Νιώθω όμορφα διαβάζοντας κείμενά σας. Καλό ξημέρωμα!

      Διαγραφή