Κυριακή, 23 Νοεμβρίου 2014

Όλα έχουν ειπωθεί, μα αφού κανείς δεν ακούει, πρέπει να ξεκινήσουμε από την αρχή. Αντρέ Ζιντ






4 σχόλια:

  1. Γράφοντας

    Σε μία άνοιξη των ενδόμυχων σκέψεών της η Marie εναποθέτησε τα χέρια της πάνω στην απέραντη ακρογιαλιά του τετραδίου της, στο οποίο συνήθιζε να μεταφράζει τους συγγραφείς αλλά και τη δική της σιωπή.
    Μολονότι αρχές Δεκεμβρίου, η Marie αισθάνονταν πως ένα καλοκαιρινό σχεδόν αεράκι είχε πάρει να φυσά ανεμίζοντας τη μοναδικότητα των σκέψεών της.
    Και δεν άργησε να προχωρήσει στη γραφή μιας ξεχωριστής γραφής.
    Το χέρι της έμοιαζε να κινείται από μία ηλιόλουστη εσωτερική δύναμη.
    Την ιστορία που ξεκίνησε να γράφει δεν την ονόμασε. Άφησε την ίδια τη ζωή να την ονομάσει σαν έρθει η κατάλληλη ώρα.
    «Στην κυκλική γραμμή της ζωής του εκείνος προχωρούσε αναζητώντας τη μοναδικότητα.
    Γιατί η γνωριμία του με τη Marie τον είχε κάνει να τριγυρίζει σε άγνωστα μονοπάτια αναζητώντας την ποιητική αμμουδιά μιας γυναικείας σκέψης, την οποία ο ίδιος είχε παραμείνει αδύναμος να την κατανοήσει τη στιγμή που έπρεπε.
    Και τώρα που αναζητούσε τη Marie, για να του μεταφράσει και τη δική του σιωπή, εκείνη είχε ήδη πετάξει με τη δύναμη της ομορφιάς των σκέψεών της σε σημεία της ανθρώπινης περιπλάνησης, στα οποία λίγοι εκλεκτοί μόνο μπορούν να φτάσουν διατηρώντας την απόλυτη αυθεντικότητα της πρωτογενούς δύναμης των σκέψεων και κυρίως των συναισθημάτων τους.
    Έτσι ώστε εκείνος ο άντρας παρέμεινε μόνος, ολομόναχος και με την επιθυμία της επανόδου να καθρεπτίζεται στο βλέμμα των άυπνων νυχτών του.»
    Όταν η Marie τελείωσε τη σύντομη εκδοχή της γραφής της, ένα φως μελλοντικών αναμνήσεων σφράγισε το βλέμμα της.
    Και τότε κατανόησε για μία ακόμη φορά πως κάθε αξία που αποκτούν τα πράγματα, πηγάζει από τον ίδιο τον πλούσιο εσωτερικό της κόσμο, τον οποίο πολλοί άνθρωποι αδυνατούν να ανακαλύψουν, καθώς δεν μπορούν να υπερβούν την πεζότητα της δικής τους ύπαρξης.
    Άλλωστε, η Marie το γνωρίζει ήδη από τη μεταφραστική της δυνότητα ότι η αναδημιουργία συνιστά μία εκ νέου δομική εναλλαγή των σκέψεων αλλά και της ίδιας της πρώτης ομορφιάς της γραφής.
    Κατά συναισθηματική αναγκαιότητα η Marie αναλαμβάνει τη μετάφραση των ίδιων των συναισθημάτων της, μιας και οι εκδοχές να συναντά πεζόλογους ανθρώπους, είναι τόσο μεγάλη όσο και το εύρος του δικού της βλέμματος προς τη ζωή και την πραγματική αλλά και τη συναισθηματική.
    Γι’ αυτό η γραφή δεν την εγκαταλείπει ποτέ.

    Γιάννης Πολιτόπουλος

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  2. Ό,τι και να πω θα είναι λίγο.. Υπέροχο απλά.

    ΑπάντησηΔιαγραφή