Δε σ' αγαπώ - Πάμπλο Νερούδα

Artpics - Dan Khecho

Δε σ' αγαπώ σαν να 'σουν ρόδο αλατιού, τοπάζι,

σαΐτα από γαρούφαλα που τη φωτιά πληθαίνουν:

σ' αγαπώ ως αγαπιούνται κάποια πράγματα σκούρα,

μυστικά, μες από την ψυχή και τον ίσκιο.

Σ' αγαπώ καθώς κάποιο φυτό που δεν ανθίζει,

μα που μέσα του κρύβει το λουλουδόφως όλο,

και ζει απ' τον έρωτά σου σκοτεινό στο κορμί μου

τ' άρωμα που σφιγμένο μ' ανέβηκε απ' το χώμα.

Σ' αγαπώ μη γνωρίζοντας πώς, από πού και πότε,

σ' αγαπώ στα ίσια δίχως πρόβλημα ή περηφάνια:

σ' αγαπώ έτσι γιατί δεν ξέρω μ' άλλον τρόπο,

παρά μ' ετούτον όπου δεν είμαι μήτε είσαι,

που το χέρι σου πάνω μου το νιώθω σαν δικό μου,

που όταν κοιμάμαι κλείνουν και τα δικά σου μάτια.

Μέσα στην αγκαλιά του - Camille Laurens

Ο φίλος

Η φιλία, γι’ αυτήν, είναι το τέλος του έρωτα, αυτό είναι όλο. Ο φίλος, λοιπόν, αγαπήθηκε κάποτε, αλλά δεν αγαπιέται πια. Είναι ένα κενό στο χρόνο που περνάει, στο χρόνο που πέρασε. Έτυχε να πει κάποτε σε κάποιους άντρες, ή κάποιοι άντρες τής είπαν: «Ας μείνουμε φίλοι». Πλεονασμός, σίγουρα: τι είναι η φιλία, αν όχι ένα κατάλοιπο;

Έτσι, δεν είναι από κείνες που καμαρώνουν όταν λένε γι’ αυτές: «Έχει πολλούς φίλους». Θα ήταν σαν να ομολογούσε μέσα απ’ αυτή την απατηλή κατάκτηση, όλα όσα έχασε, όλα αυτά που δεν έχει πια. Ο φίλος είναι πάντα μια θλιβερή ιστορία, ένα είδος ερωτικής θλίψης.

Απόσπασμα από το βιβλίο της

ΚΑΜΙΓ ΛΟΡΑΝΣ, Μέσα στην αγκαλιά του,

εκδόσεις Ψυχογιός (2002)

Έκλεψα το χαμόγελο από τον ύπνο ενός παιδιού και σκέπασα τη γύμνια μου. Αλκυόνη Παπαδάκη

Fabrizia Milia

Ο άνθρωπος που ήξερε να ονειρεύεται - Γιολάντα Πατεράκη

Η ζωή είναι ωραία· ωραία όταν ξέρεις να τη ζεις.

Κι εκεί είναι η δυσκολία.

Είναι, άραγε, εύκολο να ξέρεις να τη ζεις;

Στενοχώριες όλων των ειδών:

οικονομικές, οικογενειακές, αρρώστιες, απογοητεύσεις..

όλα έρχονται στον άνθρωπο, γιατί

«ο άνθρωπος είναι από χώμα και σε χώμα καταλήγει».

Είναι ευάλωτος και φθαρτός.

Ποιος, όμως, καταφέρνει να ξέρει να ζει,

όταν δηλητηριάζεται με απαισιόδοξες σκέψεις;

Σκοτάδι η ψυχή· θρήνος η ύπαρξη!

Άδικο ξόδεμα η «επί γης ζωή».

Ποιο το όφελος της γήινης παρουσίας;

Μόνη χαρά, μόνη ελπίδα, μία σπίθα αισιοδοξίας: το όνειρο.

Όποιος το ζει, όποιος το αγγίζει,

όποιος ξέρει να ονειρευτεί, είναι ο κερδισμένος,

ο επίλεκτος σ’ αυτό το δύσκολο δρόμο που, μη θέλοντας,

διανύουμε και που λέγεται: «Ζωή»!

ΓΙΟΛΑΝΤΑ ΠΑΤΕΡΑΚΗ, Ο άνθρωπος που ήξερε να ονειρεύεται,
εκδόσεις Φιλιππότη (2003)

Η λέσχη των αθεράπευτα αισιόδοξων - Jean – Michel Guenassia

Fabrizia Milia

-  " .. Τι ν’ απόγιναν τα πουλιά της ψυχής μας;

Στην πλατιά πεδιάδα πέταξαν

Με τις ανελέητες κραυγές τους

Και την τρέλα τους, όμοια με σβούρες που αδιάκοπα γυρίζουν

Αυτά που πάθη μάς ξυπνούν δεν έχουν τέλος

Τα μάτια κίτρινα και κόκκινα

για τα μίση που ξεχάστηκαν

Οι ασάλευτες σημύδες

Ξαναμιλώ στη νύχτα

Στην ομίχλη που διαλύεται

Η αιωνιότητα είναι μια μέρα.."

Με κοίταξε με πρωτοφανή ένταση. Με βλέμμα καθαρό αλλά πυρετικό. Περίμενα ν’ αρχίσει τις ερωτήσεις. Δεν είπε τίποτα. Πήρε το χέρι μου και το έσφιξε στο δικό της. Μείναμε έτσι δίχως να μιλάμε. Τα λόγια ήταν περιττά. 

Απόσπασμα από το μυθιστόρημα του

ΖΑΝ - ΜΙΣΕΛ ΓΚΕΝΑΣΙΑ, Η λέσχη των αθεράπευτα αισιόδοξων,

εκδόσεις Πόλις (2011)